ما در جهانی متصل زیست میکنیم که آمیزهای از فرهنگها و سنتهای گوناگون، چشمانداز آن را رنگین کرده است. اما برای بازنمایی هویت اصیل خویش، ناگزیر به معماری نیاکان خود پناه میبریم؛ همان معماری نابی که در آن، عشق، عظمت، ثروت و دیگر مفاهیم بنیادین، هر یک تعاریفی مختص به خود دارند و با معیارهای مادی امروزین فاصله گرفتهاند.
در این مرز و بوم، فرهنگ ایرانی با اسلام چنان در هم آمیخته که جدایی این دو، تصوری نادرست است. ازاینرو، هر آنچه از نگارگری اسلامی به ذهن متبادر میشود، یادآور انتخابهای درست و هوشمندانهی گذشتگان ماست؛ انتخابهایی که ریشه در معنویت و هنر ناب دارند. ایدهی اصلی در همین نقطه شکل میگیرد که هر استان ایران، با توجه به سنتهای بومی و قومی خود، میتواند به گونهای ویژه از معماری و ساختمانسازی دست یابد که در خور همان قوم باشد.
پس بهجای مرتفعسازیهای بیرویه و سوداگرانهای که این روزها چهرهی شهرها را دگرگون کرده، بهتر است به ساختوسازهایی رجوع کنیم که زبان گویای فرهنگ قوم خود باشند؛ سازههایی که هویت ما را در نگاه هر رهگذری بازگو کنند. بهجای افزایش بیرویه خط آسمان شهرها، بیایید ارتفاع را بهینه کنیم و توسعه را از مجرای فرهنگی و کیفی پیش ببریم، نه صرفاً با نگاه مالی و کمی. بدین ترتیب، معماری مولد ایرانی-اسلامی نه تنها در جهان حرفی نو برای گفتن خواهد داشت، بلکه میتواند به درآمدزایی پایدار و آوردهی اقتصادی چشمگیری برای کشور نیز منجر شود.
من افشین کیانی هستم با شما تا یافتن ایدههای نو.
